Shloka 30
Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
शिष्टानां चरितं होतत् कीर्तितं मे युधिष्ठिर । दानयज्ञप्रजासगैरेते हि दिवमास्थिता:
śiṣṭānāṃ caritaṃ hy etat kīrtitaṃ me yudhiṣṭhira | dāna-yajña-prajā-sargair ete hi divam āsthitāḥ ||
ភីष្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ យុធិષ્ઠិរ! ខ្ញុំបានរៀបរាប់ដល់អ្នកហើយ នូវចរិតរបស់បុរសអ្នកមានវិន័យ និងសុចរិត។ ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះមហាក្សត្រទាំងនេះ បានតាំងមាំនៅសួគ៌ ដោយប្រព្រឹត្តទាន ប្រកបយជ្ញ (យញ្ញ) និងបន្តពូជដោយបង្កើតកូនចៅ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma highlights a classical dharma ideal: exemplary people (śiṣṭa) are known by their conduct, and rulers gain lasting merit through three pillars—generosity (dāna), sacrificial duty (yajña), and responsible continuation of society and lineage (prajā-sarga).
In his instruction to Yudhiṣṭhira, Bhīṣma concludes a description of the exemplary conduct of righteous kings, stating that such rulers reached heaven by practicing charity, performing sacrifices, and begetting offspring to sustain social order.