Shloka 135
Agastya-Māhātmya and Vasiṣṭha’s Protection of the Ādityas
Khalina Daityas; Sarayū Etiology
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि भोज्याभोज्यान्नकथनं नाम पज्चत्रिंशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi bhojyābhojyānnakathanaṃ nāma pañcatriṃśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារត» ដ៏គួរគោរព នៃ អនុសាសនបર્વ—ជាពិសេសក្នុងផ្នែក «ធម៌នៃទាន»—បានបញ្ចប់ជំពូកទីមួយរយសាមសិបប្រាំ ដែលមានចំណងជើងថា «សុន្ទរកថាអំពីអាហារដែលសមគួរញ៉ាំ និងអាហារដែលមិនសមគួរញ៉ាំ»។ កថាបិទនេះបានដាក់សេចក្តីបង្រៀនជាគន្លឹះនៃសីលធម៌៖ ទាន និងការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ មិនអាចបំបែកចេញពីការយល់ដឹងអំពីភាពបរិសុទ្ធ ការអត់ធ្មត់ និងអ្វីដែលគួរទទួលយក ឬគួរជៀសវាងជាអាហារ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon signals that the chapter’s instruction concerns ethical discernment about food—what is permissible (bhojya) and impermissible (abhojya)—presented within the broader framework of dāna-dharma, where purity, restraint, and right choice support righteous living and responsible giving.
This line is a formal closing statement (colophon) marking the end of a chapter in the Anuśāsana Parva. It identifies the larger book (parva), the internal section (dāna-dharma), and the chapter’s title/theme (bhojyābhojyānnakathana).