Shloka 87
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तथेति भगवानाह तस्य तद् वचन प्रभु: । स्वायम्भुव: क्रतुश्चापि पुत्रार्थम भवत् पुरा
tatheti bhagavān āha tasya tad vacana-prabhuḥ | svāyambhuvaḥ kratuś cāpi putrārtham abhavat purā ||
វាសុទេវបាននិយាយថា៖ ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានអានុភាពបានស្តាប់ពាក្យនោះ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «តថាស្តុ»—«សូមឲ្យដូច្នោះ»—ហើយទទួលពាក្យស្នើនោះ។ ដូចគ្នានេះដែរ កាលពីបុរាណ ក្រតុ ជាបុត្ររបស់ស្វយម្ភូ បានប្រាថ្នាបុត្រ ហើយបានអនុវត្តយោគៈអស់បីរយឆ្នាំ ដោយចិត្តជាប់ជានិច្ចក្នុងការចងចាំព្រះសិវៈ; ដូច្នេះ ព្រះសង្ឃរៈក៏បានប្រទានបុត្រមួយពាន់ដល់ក្រតុ ដូចដែលបានប្រទានមុនៗ។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that sustained discipline (yoga/tapas) and focused devotion can bear fruit, and that divine assent (“tathāstu”) is portrayed as responding to sincere, long-term spiritual effort—here directed toward a legitimate life-goal (progeny).
Vāsudeva recounts a precedent: just as a request was granted with the words “so be it,” Kratu, son of Svāyambhū, practiced concentrated yoga for three hundred years meditating on Śiva, and Śaṅkara rewarded him by granting a thousand sons.