Shloka 64
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तेजसा तपसा चैव दीप्यमानं यथानलम् । शिष्यैरनुगतं शान्तं युवान ब्राह्मणर्षभम्
tejasā tapasā caiva dīpyamānaṃ yathānalam | śiṣyair anugataṃ śāntaṃ yuvānaṃ brāhmaṇarṣabham |
វាសុទេវៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឧបមន្យុ ព្រាហ្មណ៍ឧត្តម អង្គុយព័ទ្ធជុំវិញដោយសិស្ស—ភ្លឺរុងរឿងដោយតេជៈ និងតបស្យា ដូចភ្លើង ស្ងប់ស្ងាត់ និងនៅវ័យក្មេង។ ខណៈដែលខ្ញុំចូលទៅក្នុងអាស្រមដ៏ប្រសើរនោះ ដែលជាទីរីករាយសម្រាប់សត្វទាំងអស់ ខ្ញុំបានឃើញគាត់៖ សក់ជាចងជតា ស្លៀកសំបកឈើ មានកិត្តិយស និងរុងរឿងដោយតបស្យា; ហើយឥស្សីមហាត្មា ល្បីដោយវិន័យនានា បានបន្ថែមសិរីល្អដល់អាស្រមនោះ និងគោរពព្រាហ្មណ៍អ្នកប្រាជ្ញ ដែលសម្រេចក្នុងវេទ និងវេទាង្គ»។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ethical ideal of a Brahmin-sage: inner radiance (tejas) grounded in disciplined austerity (tapas), calm self-mastery (śānti), and learning (Veda–Vedāṅga). It implies that true authority and honor arise from character and practice, not from display—disciples gather naturally around such steadiness.
Vāsudeva describes entering a renowned hermitage and seeing the youthful sage Upamanyu seated among his disciples. Upamanyu is portrayed as matted-haired, wearing bark garments, and shining like fire through austerity—an image that sets the scene for instruction or a significant encounter with a revered teacher.