Shloka 53
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धारानिनादैर्विहगप्रणादै: शुभैस्तथा बूंहितैः: कुज्जराणाम् | गीतैस्तथा किन्नराणामुदारै: शुभै: स्वनै: सामगानां च वीर
dhārāninādair vihagapraṇādaiḥ śubhais tathā bṛṃhitaiḥ kuñjarāṇām | gītaiś tathā kinnarāṇām udāraiḥ śubhaiḥ svanaiḥ sāmagānāṃ ca vīra vīra |
វាសុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ វីរៈបុរស! ឱ វីរៈបុរស! តំបន់ព្រៃនោះក្លាយជាសូរស័ព្ទតន្ត្រីដោយសំឡេងមង្គលនានា—សូរស្រក់ស្រក់នៃទឹកជ្រោះហូរចុះពីកំពូលភ្នំ, សំឡេងច្រៀងរបស់បក្សី, សំឡេងគ្រហឹមរបស់ដំរី, បទចម្រៀងដ៏ឧត្តម និងមនោរម្យរបស់កិន្នរ, និងសូរសព្ទអភ័យពររបស់អ្នកច្រៀងសាម (Sāma)»។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-religious mood created by śubha (auspicious) sounds: nature’s harmony and Vedic chant together sanctify a place, suggesting that environments shaped by purity, beauty, and sacred speech support dharmic reflection and right conduct.
Vāsudeva describes a forest-region near mountain-peaks as filled with layered sounds—waterfalls, birds, elephants, celestial Kinnara music, and Sāma-chanting—portraying a serene, spiritually charged setting.