Shloka 44
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तत्राहमद्भुतान् भावानपश्यं गिरिसत्तमे । क्षेत्र च तपसां श्रेष्ठ पश्याम्यद्भुतमुत्तमम्
tatrāham adbhutān bhāvān apaśyaṁ girisattame | kṣetraṁ ca tapasāṁ śreṣṭhaṁ paśyāmy adbhutam uttamam ||
នៅទីនោះ លើភ្នំដ៏ប្រសើរបំផុតនោះ ខ្ញុំបានឃើញសភាព និងសញ្ញាអស្ចារ្យជាច្រើន។ ហើយខ្ញុំបានយល់ឃើញថា ទីកន្លែងនោះជាវាលដ៏អស្ចារ្យ និងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត—ជាកន្លែងល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ការធ្វើតបៈ—សមស្របសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងខ្លួន និងការខិតខំផ្លូវវិញ្ញាណ។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment of sacred space: certain places, by their purity and spiritual potency, are especially conducive to tapas (austerity, self-restraint). It implies an ethical-spiritual principle that disciplined practice flourishes where the environment supports inner restraint and higher aims.
Vāsudeva describes his direct perception at a foremost mountain: he witnesses wondrous phenomena and recognizes the site as an exceptional, supreme kṣetra—particularly suited for ascetic practice and spiritual endeavor.