Shloka 175
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पाण्डुरेणातपत्रेण प्रियमाणेन मूर्थनि । सेव्यमानो5प्सरोभि श्व् दिव्यगन्धर्वनादितै:
pāṇḍureṇātapatreṇa priyamāṇena mūrdhani | sevyamāno 'psarobhiś ca divya-gandharva-nāditaiḥ ||
មានឆត្រពណ៌សត្រូវបានកាន់យ៉ាងទន់ភ្លន់លើក្បាលរបស់ទ្រង់។ អប្សរានារីកំពុងបម្រើថែទាំ ហើយសូរសៀងតន្ត្រីដ៏ពិរោះរបស់គន្ធರ್ವទេវតា បានលាន់ឮពេញទិសទាំងអស់—ជារូបភាពនៃកិត្តិយសរាជសម្បត្តិ និងសុខសាន្តលើលោកទេវ ដែលជាផលនៃបុណ្យកុសល។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the visible signs of honor and delight that accompany merit: righteous conduct and accumulated puṇya are portrayed as yielding exalted states—symbolized by royal insignia (the white parasol) and celestial attendants (Apsarases and Gandharvas).
Vāsudeva describes a scene of exaltation: a figure is honored with a white parasol over his head, attended by Apsarases, while Gandharvas provide divine music—depicting a heavenly or highly glorified condition.