Shloka 17
अध्याय १३२ — कर्मणा मनसा वाचा: स्वर्गमार्गः तथा आयुर्विपाकः
Adhyāya 132 — The path to heaven through deed, mind, and speech; karmic results for lifespan
जगदग्निरुवाच यो यजेदश्वमेधेन वाजपेयशतेन ह । अवाक्शिरा वा लम्बेत सत्र॑ वा स्फीतमाहरेत्
Jamadagnir uvāca: yo yajed aśvamedhena vājapeya-śatena ha | avāk-śirā vā lambeta satraṁ vā sphītam āharet | kintu yasya hṛdayaṁ na śuddhaṁ sa pāpī niścayaṁ narakaṁ gacchati | yato yajñaḥ satyaṁ ca hṛdaya-śuddhiś ca trayaḥ samāḥ (tathāpi hṛdaya-śuddhiḥ śreṣṭhā) ||
ជមដគ្និ បាននិយាយថា៖ «ទោះបីបុរសម្នាក់ធ្វើយញ្ញ អશ્વមេធ ឬធ្វើពិធី វាជពេយ្យ រាប់រយដង; ទោះបីគាត់ធ្វើតបស្យាខ្លាំង—ព្យួរខ្លួនលើដើមឈើដោយក្បាលចុះក្រោម—ឬបើកសត្រ (ពិធីបូជាយញ្ញយូរអង្វែង) ដ៏សម្បូរបែបក៏ដោយ; ប៉ុន្តែបើចិត្តមិនបរិសុទ្ធ អ្នកមានបាបនោះប្រាកដជាទៅនរក។ ព្រោះយញ្ញ សេចក្តីពិត និងភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្ត មានតម្លៃស្មើគ្នា—តែភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តគឺខ្ពស់ជាងគេ។»
धौग्य उवाच
Educational Q&A
External religious achievements—grand sacrifices or severe austerities—do not redeem a person whose inner disposition is impure. Moral purification of the heart is presented as the highest religious value, even above ritual performance, and it is inseparable from truthfulness.
A sage (Jamadagni) delivers an instruction in the Anuśāsana Parva, contrasting prestigious Vedic rites and harsh ascetic practices with the decisive criterion of spiritual worth: purity of heart. The statement functions as ethical counsel, warning that ritual without inner integrity leads to downfall.