Shloka 24
Umā–Maheśvara-saṃvāda: Varṇa-bhraṃśa, Ācāra (Vṛtta), and Karmic Ascent/Decline
धर्म उवाच राजपौरुषिके विप्रे घाण्टिके परिचारिके । गोरक्षके वाणिजके तथा कारुकुशीलवे
dharma uvāca rājapauruṣike vipre ghāṇṭike paricārike | gorakṣake vāṇijake tathā kārukuśīlave, piṇḍadāstasya hīyante na ca prīṇāti vai pitṝn |
ធម្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍ អ្នកណាដែលរស់ដោយបម្រើរាជការ ឬរកប្រាក់ដោយការវាយកណ្ដឹង ឬជាអ្នកបម្រើក្រោមគេ; អ្នកណាដែលរកជីវិតដោយការថែគោ ដោយពាណិជ្ជកម្ម ឬដោយសិប្បកម្ម និងការសម្តែង—អ្នកណាដែលថ្វាយបិណ្ឌ (piṇḍa) ដល់មនុស្សបែបនោះ នឹងធ្លាក់ចុះក្នុងបុណ្យកុសល ហើយបិត្ឫទាំងឡាយមិនបានពេញចិត្តឡើយ»។
धर्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the efficacy of ancestral offerings (piṇḍa/śrāddha) depends not only on the giver’s intent but also on the ritual fitness of the recipient; giving śrāddha offerings to certain livelihood-groups is said to diminish the giver’s merit and fail to satisfy the ancestors.
Dharma is laying down prescriptive norms for pitṛ-kārya (ancestral rites) within a broader Anuśāsana-parvan discussion on dharma, specifying categories of people to whom śrāddha offerings should not be given, and stating the negative consequence for the giver and the pitṛs.