Shloka 16
Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
ये योनिशुद्धा: सततं तपस्यभिरता भृशम् । दानाध्ययनसम्पन्नास्ते वै पूज्यतमा: सदा
ye yoniśuddhāḥ satataṃ tapasyabhiratā bhṛśam | dānādhyayanasampannās te vai pūjyatamāḥ sadā ||
មૈត្រេយៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលកើតក្នុងវង្សសុទ្ធសាធ ដែលឧស្សាហ៍ប្រកបតបស្យា ដោយខិតខំយ៉ាងខ្លាំង ហើយពេញលេញដោយចិត្តសប្បុរសក្នុងការឲ្យទាន និងដោយការសិក្សាព្រះវេដៈ—ព្រះព្រាហ្មណ៍ដូច្នោះ តែងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាគួរឲ្យគោរពបំផុតជានិច្ច។
मैत्रेय उवाच
Educational Q&A
True venerability is grounded in sustained discipline (tapas), generosity (dāna), and sacred learning (adhyayana), with purity of birth presented as a supporting condition; honor is ethically tied to character and practice.
Maitreya is stating a normative criterion for who deserves the highest respect in society, identifying the Brahmin ideal as one who combines pure lineage with continuous austerity, charitable conduct, and scriptural study.