Shloka 5
मांसपरिवर्जन-प्रशंसा (Praise of Abstention from Meat) / Ethics of Ahiṃsā in Diet and Rite
परंतु जो अज्ञानवश अधर्म बन जानेपर पुनः उसके लिये पश्चात्ताप करता है, उसे चाहिये कि मनको वशमें रखकर वह फिर कभी पापका सेवन न करे ।।
yudhiṣṭhira uvāca | parantu yo'jñānavaśād adharmaṁ kṛtvā punaḥ tasya kṛte paścāt-tāpaṁ karoti, tasya kartavyaṁ yat manasaṁ vaśe kṛtvā sa punaḥ kadācit pāpa-sevanaṁ na kuryāt || yathā yathā manas tasya duṣkṛtaṁ karma garhate | tathā tathā śarīraṁ tu tena adharmeṇa mucyate ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះវាចា៖ «ប៉ុន្តែបើមនុស្សម្នាក់ដោយអវិជ្ជា ធ្លាក់ចូលក្នុងអធម៌ ហើយក្រោយមកសោកស្តាយចំពោះវា គេគួរតែគ្រប់គ្រងចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយកុំឲ្យលង់លៀមក្នុងបាបម្ដងទៀត។ ព្រោះដូចដែលចិត្តកាន់តែរិះគន់អំពើអាក្រក់របស់ខ្លួន កាយ—និងជីវិតទាំងមូល—ក៏កាន់តែរួចផុតពីចំណងដែលអធម៌នោះបានបង្កឡើង»។
युधिछ्िर उवाच
Educational Q&A
Remorse alone is not sufficient; genuine repentance must culminate in mastery of the mind and a firm resolve not to repeat the sin. Inner moral censure (the mind’s rejection of wrongdoing) progressively loosens the binding force of adharma.
In the Anuśāsana Parva’s instruction-focused dialogue, Yudhiṣṭhira articulates an ethical principle: when someone errs through ignorance, the proper response is repentance coupled with disciplined restraint, leading to gradual release from the consequences of unrighteous action.