Shloka 7
Anuśāsana-parva Adhyāya 112: Dharma as the sole companion; karmic witnesses; rebirth sequences
Bṛhaspati–Yudhiṣṭhira Saṃvāda
रजस्तम: सत्त्वमथो येषां निर्धौतमात्मन: । शौचाशौचसमायुक्ता: स्वकार्यपरिमार्गिण:
rajas-tamaḥ sattvam atho yeṣāṁ nirdhautam ātmanaḥ | śaucāśauca-samāyuktāḥ sva-kārya-parimārgiṇaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្នកដែលអាត្មានៅខាងក្នុងបានលាងសម្អាតរហូតរលាយបាត់រាជស៍ តមស៍ និងសត្តវ៍—ដូច្នេះក្លាយជាអ្នកលើសពីគុណទាំងបី—អ្នកដែលទោះដើររស់នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌ «បរិសុទ្ធ» និង «មិនបរិសុទ្ធ» នៃពិភពក្រៅ ក៏ស្វែងរកតែភារកិច្ចពិតរបស់ខ្លួន (ដូចជា ការពិចារណាសច្ចៈ សមាធិ និងការគោរពបូជា) ប៉ុណ្ណោះ—អ្នកដូច្នេះ ដែលចាក់ចិត្តលើការបរិសុទ្ធខាងក្នុងដោយវិន័យនៃអាកប្បកិរិយា គឺជាទីរថៈដ៏ខ្ពស់បំផុត។ វត្តមានរបស់ពួកគេធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធលើសជាងធម្មយាត្រាខាងក្រៅណាមួយ ព្រោះជីវិតរបស់ពួកគេឈរលើការលះបង់ ចំណេះដឹង និងទស្សនៈស្មើគ្នា។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
External states of purity/impurity are secondary; the highest sanctity lies in a person who has transcended the three guṇas and steadily pursues inner duty—truth-inquiry, meditation, and worship—thereby becoming a ‘living tīrtha’ through self-purification and renunciation.
In the Anuśāsana Parva’s instruction section, Bhishma continues teaching about dharma and sacredness, redefining ‘holy places’ by emphasizing the spiritual stature of guṇa-transcending sages over mere external pilgrimage or ritual conditions.