Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 66
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
जो बारह महीनेतक प्रति चौदहवें दिन हविष्यान्न भोजन करता है, वह महामेध यज्ञका फल पाता है ।।
Bhīṣma uvāca: yo dvādaśa māsān prati caturdaśe dine haviṣyānna-bhojanaṁ karoti, sa mahāmedha-yajñasya phalaṁ prāpnoti. anirdeśya-vayo-rūpā devakanyāḥ su-alaṅkṛtāḥ, mṛṣṭa-taptāṅgada-dharā vimānaiḥ upayānti tam.
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ អ្នកណាដែលអស់រយៈពេលដប់ពីរខែ បរិភោគអាហារ “ហវិષ្យាន្ន” (អាហារសាមញ្ញសម្រាប់បូជា) នៅរៀងរាល់ថ្ងៃទីដប់បួន នោះទទួលបានបុណ្យផលស្មើនឹងយញ្ញ “មហាមេធ”។ ហើយអប្សរាទេវកញ្ញា ដែលយុវវ័យ និងសម្រស់មិនអាចពិពណ៌នាឲ្យអស់បាន តុបតែងដោយអលង្ការផ្សេងៗ ពាក់កងដៃមាសសុទ្ធដែលបានដុតឲ្យភ្លឺរលោង នឹងជិះវិមានមកជិតបុរសនោះ ដើម្បីបម្រើគាត់។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained self-restraint through a regulated vow-diet (haviṣyānna on each fourteenth day for a year) is presented as dharmically potent, yielding merit comparable to a major sacrifice; inner discipline can substitute for costly ritual.
Bhishma describes the spiritual ‘fruit’ of a specific annual observance: the practitioner gains the merit of the Mahāmedha sacrifice and is honored in heaven, symbolized by celestial maidens arriving in vimānas to attend him.