Shloka 61
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
जो बारह महीनोंतक सदा तेरहवें दिन हविष्यात्र भोजन करता है, उसे देवसत्रका फल प्राप्त होता है ।।
bhīṣma uvāca | yo dvādaśa māsān yāvat sadā trayodaśe dine haviṣyāśanaṁ karoti, sa devasatrasya phalaṁ prāpnoti || raktapadmodayaṁ nāma vimānaṁ sādhayen naraḥ | jātarūpaprayuktaṁ ca ratnasañcayabhūṣitam || tasmin devakanyābhiḥ paripūrṇe divyābharaṇabhūṣite mahāśobhā bhavati | tatra pavitrā sugandhiḥ sadā pravartate, tad divyaṁ vimānaṁ vāyavyāstreṇa śobhayamānam ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្នកណាដែលអស់រយៈពេលដប់ពីរខែ ប្រកាន់វិន័យជានិច្ច បរិភោគអាហារហវិṣ្យ (haviṣya) នៅថ្ងៃទីដប់បីតាមចន្ទគតិ នោះទទួលបានផលបុណ្យដូចពិធីទេវសត្រ (Devasatra) ដ៏មហិមា។ មនុស្សនោះនឹងទទួលបានវិមានសេឡេស្ទ្យាល់ឈ្មោះ «រក្តបដ្មោទយ» (Raktapadmodaya) តុបតែងដោយមាស និងប្រដាប់ដោយកំណប់រតនៈជាច្រើន។ វិមាននោះពោរពេញដោយទេវកន្យា រលោងដោយអលង្ការទិព្វ; ក្លិនក្រអូបបរិសុទ្ធបញ្ចេញជានិច្ច ហើយវិមានទិព្វនោះភ្លឺរលោងដោយសិរីល្អនៃអាវុធវាយវ្យ (Vāyavya)។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steady, time-bound self-restraint in diet and ritual conduct—performed with regularity over a full year—is presented as dharmic practice that yields great merit, comparable to major sacrificial rites, and culminates in exalted heavenly attainments.
Bhishma is describing the specific fruit of a vow: eating haviṣya on each thirteenth lunar day for twelve months. He then depicts the resulting reward as the attainment of a jewel-and-gold adorned celestial vimāna named Raktapadmodaya, populated by divine maidens and shining with divine splendor.