Shloka 109
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
षड्विंशे दिवसे यस्तु प्रकुयदिकभोजनम्
ṣaḍviṃśe divase yas tu prakūyādika-bhojanam | sa lagātāra bāraha māsān manasendriyāṇi saṃyamya mitāhārī bhūtvā ṣaḍviṃśe divase ekavāraṃ bhuṅkte | vītarāgo jitendriyaś ca san pratidinam agnau āhutiṃ juhoti | sa mahābhāgo manuṣya apsarobhiḥ pūjitaḥ sapta-marudgaṇānāṃ ca aṣṭa-vasūnāṃ ca lokeṣu gacchati ||
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «បុរសណា នៅថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំមួយ បរិភោគតែម្តង (បន្ទាប់ពីការអនុវត្តវិន័យ) ហើយអស់រយៈពេលដប់ពីរខែជាប់ៗគ្នា គ្រប់គ្រងចិត្ត និងឥន្ទ្រីយ៍ រស់នៅដោយអាហារមានកំណត់; ជាអ្នកផុតពីការចងចិត្ត មានឥន្ទ្រីយ៍ឈ្នះ ហើយថ្វាយអាហុតិចូលក្នុងអគ្គិ (ភ្លើងបូជា) រាល់ថ្ងៃ—បុរសមានភាគល្អនោះ ត្រូវបានអប្សរាព្រះនាងគោរព ហើយទៅដល់លោកទេវតានៃក្រុមមារុតទាំងប្រាំពីរ និងវសុទាំងប្រាំបី។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained discipline—moderate eating, restraint of mind and senses, dispassion, and daily fire-offerings—produces spiritual merit that culminates in exalted heavenly attainments.
Bhīṣma continues his instruction on vows and austerities, describing a specific long-term regimen (twelve months of restraint with a single meal on the twenty-sixth day) and the celestial reward: being honored by Apsarases and reaching the realms associated with the Maruts and the Vasus.