Shloka 72
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
विमुच्यते चापि स सर्वसंकरै- न चास्य दोषैरभिभूयते मन: । वियोनिजानां च विजानते रुत॑ं ध्रुवां च कीर्ति लभते नरोत्तम:
vimucyate cāpi sa sarva-saṅkaraiḥ na cāsya doṣair abhibhūyate manaḥ | viyonijānāṃ ca vijānate rutaṃ dhruvāṃ ca kīrtiṃ labhate narottamaḥ ||
មនុស្សល្អឥតខ្ចោះនោះ ត្រូវបានដោះលែងពីបាបចម្រុះ និងបាបជាប់ពាក់ព័ន្ធគ្រប់ប្រភេទ ហើយចិត្តរបស់គេមិនដែលត្រូវកំហុសគ្រប់គ្រងឡើយ។ លើសពីនេះទៀត មនុស្សឧត្តមនោះអាចយល់សំឡេង និងពាក្យនៃសត្វដែលកើតក្នុងយោនីផ្សេងៗ (ប្រភេទផ្សេងៗ) ហើយទទួលបានកិត្តិយសអចិន្ត្រៃយ៍ មិនរលាយបាត់។
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Sustained dharmic conduct (as implied by the surrounding instruction) purifies a person so thoroughly that even complex, entangling sins fall away; the mind becomes steady and not ruled by moral defects, and the person gains lasting good repute—along with extraordinary sensitivity toward other living beings.
Aṅgiras is describing the fruits of a prescribed righteous practice: the practitioner is freed from accumulated moral taints, remains mentally unshaken by faults, gains an uncanny ability to understand the sounds of other species, and attains enduring fame.