Shloka 166
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
उपोष्य व्याधिरहितो वीर्यवानभिजायते । कुरुनन्दन! जो पुरुष भगवान्की आराधनाका इच्छुक होकर पंचमी
upoṣya vyādhir-ahito vīryavān abhijāyate | kurunandana! yo puruṣo bhagavān-ārādhanāyā icchukaḥ san pañcamī-ṣaṣṭhī-aṣṭamī tathā kṛṣṇapakṣasya caturdaśyāṁ svagṛhe brāhmaṇān bhojayati svayaṁ copavāsam ācarati, sa rogarahito balavān bhavati |
អង្គិរាស បានមានពាក្យថា៖ «ដោយការតមអាហារ មនុស្សក្លាយជាអ្នកគ្មានជំងឺ ហើយមានកម្លាំងវីរភាព។ ឱ កូនចៅកុរុដ៏រុងរឿង! បុរសណា មានបំណងគោរពបូជាព្រះអម្ចាស់ ហើយនៅថ្ងៃទី៥ ទី៦ ទី៨ នៃចន្ទគតិ និងថ្ងៃទី១៤ នៃកន្លះខ្មៅ (ក្រឹෂ್ಣបក្ស) ឲ្យព្រះព្រាហ្មណ៍ទទួលអាហារនៅផ្ទះរបស់ខ្លួន ខណៈខ្លួនឯងកាន់តមអាហារ—បុរសនោះនឹងមានសុខភាពល្អ និងរឹងមាំ»។
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Devotional discipline (upavāsa) combined with charitable hospitality (feeding Brāhmaṇas on specified lunar days) is presented as a dharmic practice that yields tangible fruits—freedom from illness and increased strength—linking religious observance with ethical giving and personal self-restraint.
The sage Aṅgiras instructs a Kuru prince (addressed as Kurunandana) about a specific pattern of observances: on certain tithis—pañcamī, ṣaṣṭhī, aṣṭamī, and kṛṣṇapakṣa-caturdaśī—one should host and feed Brahmins at home while personally fasting, as an act of worship toward Bhagavān.