Shloka 147
ज्येष्ठ-कनिष्ठ-धर्मः — Duties of Elders and Juniors
Anuśāsana-parva 108
प्रजापालनयुक्तश्न न क्षतिं लभते क्वचित् । युक्तिशास्त्रं च ते ज्ञेयं शब्दशास्त्रं च भारत
prajāpālanayuktaś ca na kṣatiṃ labhate kvacit | yuktiśāstraṃ ca te jñeyaṃ śabdaśāstraṃ ca bhārata ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះមហាក្សត្រដែលតែងតែឧស្សាហ៍ក្នុងការពារនិងថែរក្សាសុខទុក្ខប្រជារាស្ត្រ មិនជួបការខាតបង់នៅទីណាទេ។ ឱ កូនចៅភរតៈ អ្នកក៏គួរទទួលបានចំណេះដឹងទាំងពីរ—វិជ្ជាតក្កៈ (វិជ្ជាហេតុផល/តក្កវិទ្យា) និងវិជ្ជាពាក្យ (វ្យាករណ៍ និងវិន័យភាសា)។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that a ruler’s safety and success are grounded in steadfast protection of the people, and that effective kingship requires both clear reasoning (yuktiśāstra) and mastery of language/grammar for precise understanding and communication (śabdaśāstra).
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Bhishma continues advising Yudhiṣṭhira on ideal conduct for kings. Here he emphasizes people-centered governance and the intellectual disciplines a king should learn to judge rightly and speak/interpret correctly.