Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
គោតមៈ បានមានពាក្យថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! មានដែនដីមួយ ដែលជនអុត្តរកុរុ ស្រស់ស្អាតភ្លឺរលោងដោយសោភ័ណភាពដ៏រីករាយ ហើយរីករាយជាមួយទេវតា។ នៅទីនោះ មានសត្វមានជីវិតអស្ចារ្យ—ខ្លះកើតពីភ្លើង ខ្លះកើតពីទឹក និងខ្លះកើតពីភ្នំ។ ពេលខ្ញុំទៅដល់ដែននោះ—ដែលឥន្ទ្រាប្រទានភ្លៀងនៃការបំពេញបំណងទាំងអស់ ដែលស្ត្រីដើរទៅតាមចិត្តប្រាថ្នា ហើយគ្មានការច嫉រវាងស្ត្រីនិងបុរសទាំងស្រុង—នោះហើយខ្ញុំនឹងយកដំរីរបស់ខ្ញុំត្រឡប់ពីព្រះអង្គវិញ»។
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.