Shloka 2
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
युधिष्ठिरने पूछा--भरतश्रेष्ठ! जो मूर्ख और मंदबुद्धि मानव क्रूरतापूर्ण कर्ममें संलग्न रहकर ब्राह्मणोंके धनका अपहरण करते हैं, वे किस लोकमें जाते हैं? ।।
bhīṣma uvāca | pātakānāṁ paraṁ hy etad brahmasvaharaṇaṁ balāt | sānvayās te vinaśyanti caṇḍālāḥ pretya ceha ca | atrāpy udāharantīmam itihāsaṁ purātanam | caṇḍālasya ca saṁvādaṁ kṣatrabandhoś ca bhārata |
យុធិષ્ઠិរ បានសួរថា៖ «ឱ អ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងវង្សភារតៈ! មនុស្សល្ងង់ និងបញ្ញាទាប ដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើសាហាវ ហើយលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រាហ្មណ៍—ពួកគេទៅកាន់លោកណា?» ភីស្មៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ការលួចយកទ្រព្យព្រាហ្មណ៍ដោយកម្លាំង គឺជាបាបធំបំផុត។ អ្នកដែលប្លន់ទ្រព្យព្រាហ្មណ៍—មានចរិតដូចចណ្ឌាល—នឹងវិនាសជាមួយវង្សត្រកូលទាំងមូល ទាំងក្នុងលោកនេះ និងក្រោយស្លាប់។ ក្នុងរឿងនេះ អ្នកប្រាជ្ញតែងលើកយកប្រវត្តិព្រេងបុរាណមួយ៖ ជាសន្ទនារវាងចណ្ឌាលម្នាក់ និង ‘ក្សត្រិយតែឈ្មោះ’ ម្នាក់ ឱ ភារតៈ»
भीष्य उवाच
Educational Q&A
Forcibly taking a Brahmin’s wealth (brahmasva-haraṇa) is declared a supreme transgression, bringing ruin not only to the perpetrator but also to their lineage, with consequences both in this life and after death.
Yudhishthira asks Bhishma about the fate of cruel, foolish people who seize Brahmin wealth. Bhishma answers by condemning the act as the greatest sin and introduces an ancient illustrative story—a dialogue between a Chandala and a kshatriya-in-name-only—to reinforce the moral point.