Shloka 101
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि राजन्यचाण्डालसंवादो नामैकोत्तरशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi rājanya-cāṇḍāla-saṃvādo nāma ekottaraśatatamo 'dhyāyaḥ |
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារត» ដ៏បរិសុទ្ធ នៅក្នុង អនុសាសនបវ៌ និងក្នុងផ្នែកធម៌នៃការបរិច្ចាគ ជំពូកទីមួយរយមួយ ដែលមានចំណងជើងថា «សន្ទនារវាងក្សត្រីយ (រាជន្យ) និងចណ្ឌាល» បានបញ្ចប់។ កថាបញ្ចប់នេះសម្គាល់ការបញ្ចប់វគ្គបង្រៀនមួយ ដែលបើកចំហការពិចារណាខាងសីលធម៌អំពីអាកប្បកិរិយា និងសេចក្តីសប្បុរស តាមរយៈការប្រាស្រ័យដ៏មុតមាំទាំងសង្គម និងសីលធម៌។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
This verse is a colophon rather than a doctrinal statement: it signals that the instructional dialogue on dāna-dharma (the ethics of giving) between a Kṣatriya and a Cāṇḍāla has concluded, framing the preceding discussion as authoritative guidance within Bhīṣma’s teachings.
Bhīṣma’s discourse reaches the end of a chapter. The text formally closes Adhyāya 101 of the dāna-dharma section, identifying the completed unit as the “Rājanya–Cāṇḍāla dialogue.”