Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 19
Āloka-dāna (Dīpa-dāna), Sumanas–Dhūpa–Dīpa Phala: Manu–Suvarṇa and Śukra–Bali Exempla
अमृतं मंगलं विद्धि महद्विषममंगलम् । ओपषघध्यो ह्ामृतं सर्वा विषं तेजोडग्निसम्भवम्
amṛtaṁ maṅgalaṁ viddhi mahad viṣamam aṅgalam | oṣadhyo hy amṛtaṁ sarvā viṣaṁ tejo 'gnisambhavam ||
សុក្របានមានពាក្យថា៖ «ចូរដឹងថា អម្រឹតជាសិរីមង្គល; ហើយពុលជាអមង្គលដ៏ធំ និងខ្លាំង។ ឱសថស្មៅទាំងអស់ គេរាប់ថាជា ‘អម្រឹត’ (ជួយជីវិត និងមានគុណ); តែពុលគឺជាឥទ្ធិពលដ៏ក្តៅគគុក កើតពីភ្លើង។ ដូច្នេះ អ្វីដែលថែរក្សាជីវិត និងព្យាបាល គេហៅថាមង្គល; អ្វីដែលដុតបំផ្លាញ បង្កគ្រោះ និងវិនាស គេហៅថា អមង្គលយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ»។
शुक्र उवाच
Educational Q&A
The verse teaches moral discernment through a vivid contrast: what preserves life and brings welfare (amṛta, and by extension healing herbs) is auspicious, while what destroys and burns (poison, described as fire-born potency) is profoundly inauspicious.
Śukra is delivering a didactic instruction, defining and contrasting ‘auspicious’ and ‘inauspicious’ by using the well-known opposition of nectar versus poison, and extending the idea to medicines as life-giving ‘nectar’ and poison as destructive, fiery energy.