Shloka 45
उपदेशदोषप्रसङ्गः (Upadeśa-doṣa-prasaṅgaḥ) — The Risk of Misapplied Counsel
ततोअब्रवीन्नरेन्द्रे स पुरोधा भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ! फिर पुरोहित राजासे इस प्रकार बोले--“महातेजस्वी नरेश! मैं आपका दिया हुआ एक वर प्राप्त करना चाहता हूँ
tato 'bravīn narendre sa purodhā bharatarṣabha | bharataśreṣṭha! punaḥ purohito rājānam evam uvāca— “mahātejasvin nareśa! ahaṁ tvayā dattaṁ ekam varaṁ prārthaye” ||
បន្ទាប់មក ព្រះបូជាចារ្យបានទូលព្រះមហាក្សត្រ៖ «ឱ វីរបុរសក្នុងវង្សភារតៈ ឱ អ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងភារតៈ! ព្រះមហាក្សត្រដ៏មានតេជៈអស្ចារ្យអើយ ខ្ញុំប្រាថ្នាសុំព្រះអង្គប្រទានពរមួយ ដែលព្រះអង្គបានសន្យាឲ្យ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic procedure in governance: boons and requests are framed within formal speech, honorific address, and mutual obligations—kingly generosity on one side and priestly guidance and restraint on the other.
A royal priest speaks to the king, respectfully invoking Bharata-lineage honorifics, and asks to receive a single boon that the king has offered or promised.