Shloka 14
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
अन्यस्मिन्नपि लोके वै यथा मुच्येम किल्बिषात् | तथा प्रशाधि मां राजन् मम चेदिच्छसि प्रियम्
anyasminn api loke vai yathā mucyema kilbiṣāt | tathā praśādhi māṃ rājan mama ced icchasi priyam, nareśvara | niścaya hi vidhātāne naḥ pāpī hi racā hai | rājan yadi āp mera priya karanā cāhate haiṃ to mujhe aisā upadeśa dījiye, jisase paralok meṃ bhī mujhe is pāp se chuṭkārā mil sake |
យុធិષ્ઠិរៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សូមប្រាប់ខ្ញុំថា តើយើងអាចរួចផុតពីបាបនៅលោកក្រោយបានយ៉ាងដូចម្តេច។ សូមប្រទានអនុសាសន៍ដល់ខ្ញុំតាមរបៀបនោះ ប្រសិនបើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីដែលជាទីពេញចិត្តរបស់ខ្ញុំ ឱ អធិរាជនៃមនុស្ស។ ព្រោះហាក់ដូចជាព្រះអ្នកបង្កើតបានច្នៃយើងឲ្យជាមនុស្សបាប។ ដូច្នេះ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ ប្រសិនបើព្រះអង្គនឹងប្រទានអ្វីដែលខ្ញុំស្វែងរក សូមផ្តល់ព្រះបន្ទូលណែនាំ ដើម្បីឲ្យសូម្បីតែនៅលោកក្រោយ ខ្ញុំអាចទទួលបានការរំដោះពីអំពើខុសនេះ»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral inquiry: true guidance must address not only immediate consequences but also the ethical and karmic burden that follows into the next life. Yudhiṣṭhira seeks instruction (praśāsana) for release from kilbiṣa—guilt/sin—implying the need for dharmic counsel and expiation that restores moral order beyond this world.
Yudhiṣṭhira, burdened by the sense of wrongdoing, addresses a kingly authority (nareśvara) and requests a definitive teaching on how to be freed from sin even in the afterlife. His words convey deep remorse and a feeling of being bound by fate (vidhātā), motivating his plea for corrective instruction.