Shloka 39
ययाति-देवयानी-शर्मिष्ठा विवादः — Śukra’s Curse and the Disclosure of Lineage
यच्च किंचित् सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि | तस्याहमीश्वरो नित्य तुष्टेनोक्त: स्वयम्भुवा,ब्रह्माजीने संतुष्ट होकर मुझे वरदान दिया है; उसके अनुसार इस भूतलपर, देवलोकमें अथवा सब प्राणियोंमें जो कुछ भी है, उन सबका मैं सदा-सर्वदा स्वामी हूँ
yac ca kiñcit sarvagataṃ bhūmau vā yadi vā divi | tasyāham īśvaro nityaṃ tuṣṭenoktaḥ svayambhuvā ||
សុក្របាននិយាយថា៖ «អ្វីៗណាដែលមាននៅទីណាក៏ដោយ—លើផែនដី ឬនៅស្ថានសួគ៌—មែនទាំងអ្វីៗដែលមានក្នុងសត្វលោកទាំងអស់—ខ្ញុំជាម្ចាស់របស់វាជានិច្ច។ នេះជាពរ ដែលស្វយម្ភូ (ព្រះព្រហ្មា) បានប្រកាសឲ្យខ្ញុំ នៅពេលទ្រង់ពេញព្រះហឫទ័យ»។
शुक्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames sovereignty as deriving from divine sanction: Śukra claims enduring lordship over whatever exists on earth or in heaven because Brahmā, pleased, pronounced a boon. Ethically, it highlights how power is asserted as legitimate when grounded in a higher, cosmic authority.
Śukra is speaking and recounting a prior event: Svayambhū (Brahmā), being satisfied, granted or declared a boon to him. Śukra cites that pronouncement to establish his perpetual dominion over all that exists across realms.