Shloka 7
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
दिविष्ठस्य भुविष्ठस्त्वं सखाभूतो मम प्रिय: । रम्य: पृथिव्यां यो देशस्तमावस नराधिप,यद्यपि मैं स्वर्गमें रहता हूँ और तुम भूमिपर; तथापि आजसे तुम मेरे प्रिय सखा हो गये। नरेश्वर! इस पृथ्वीपर जो सबसे सुन्दर एवं रमणीय देश हो, उसीमें तुम निवास करो
diviṣṭhasya bhuviṣṭhas tvaṁ sakhābhūto mama priyaḥ | ramyaḥ pṛthivyāṁ yo deśas tam āvasa narādhipa ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ទោះបីខ្ញុំស្ថិតនៅសួគ៌ ហើយអ្នកស្ថិតលើផែនដីក៏ដោយ តាំងពីថ្ងៃនេះទៅ អ្នកបានក្លាយជាមិត្តជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រនៃមនុស្ស! ចូររស់នៅក្នុងតំបន់ណាមួយលើផែនដី ដែលស្រស់ស្អាត និងរីករាយបំផុត»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic friendship and goodwill that transcends status and realm: even if one is ‘in heaven’ and the other ‘on earth,’ sincere affection and alliance are affirmed, accompanied by a benevolent counsel to live in a fitting, prosperous place.
The narrator reports a speech in which a heavenly-dwelling figure addresses a king on earth, declaring him a beloved friend from that day onward and advising him to reside in the most pleasant and beautiful region available.