Shloka 27
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
स चाश्रमस्थान् राजर्षिस्तानुवाच रुषान्वित: । यद्यहं पतितो विप्रा: शुश्रूषायां न च स्थित:,तब उन राजर्षिने कुछ कुपित होकर आश्रमवासी महर्षियोंसे कहा--'ब्राह्मणो! यदि मैं पतित होऊँ और आपलोगोंकी शुश्रूषासे मुँह मोड़ता होऊँ तो निन्दित होनेके कारण आप सभी ब्राह्मणोंके द्वारा शीघ्र ही त्याग देनेयोग्य हूँ, अन्यथा नहीं; अत: यज्ञ करानेके लिये मेरी इस बढ़ी हुई श्रद्धामें आपलोगोंको बाधा नहीं डालनी चाहिये
sa cāśramasthān rājarṣīṁs tān uvāca ruṣānvitaḥ | yady ahaṁ patito viprāḥ śuśrūṣāyāṁ na ca sthitaḥ ||
ហើយព្រះអង្គ ដោយកំហឹង បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់រាជឥសីទាំងឡាយដែលស្នាក់នៅក្នុងអាស្រមថា៖ «ឱ ព្រះព្រហ្មណ៍ទាំងឡាយ! ប្រសិនបើខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះពិតប្រាកដ—ប្រសិនបើខ្ញុំមិនឈរជាប់ក្នុងការបម្រើ និងការគោរពចំពោះអ្នកទាំងអស់—នោះដោយសារតែគួរឲ្យទោស ខ្ញុំសមនឹងត្រូវអ្នកទាំងអស់បោះបង់ចោលឲ្យឆាប់។ ប៉ុន្តែបើមិនមែនដូច្នោះទេ អ្នកទាំងអស់មិនគួររារាំងសទ្ធា និងសេចក្តីប្តេជ្ញាដ៏កើនឡើងរបស់ខ្ញុំ ក្នុងការឲ្យធ្វើយជ្ញនេះឡើយ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The speaker frames ethical accountability: if one truly abandons proper service and respect toward the brāhmaṇas, one is blameworthy and fit to be rejected; otherwise, others should not hinder sincere religious resolve (śraddhā) directed toward performing a sacrifice.
In an āśrama setting, a figure—angered—addresses hermitage-dwelling sages/brāhmaṇas, defending his intention to proceed with a yajña and challenging them: only if he is genuinely ‘fallen’ from proper conduct should they abandon him; if not, they should not obstruct his undertaking.