Shloka 32
Drupada’s Putrakāmeṣṭi: The Sacrificial Birth of Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā
भीमनादं सुताम्रोष्ठं तीक्ष्णदंष्टं महाबलम् । महेष्वासं महावीर्य महासत्त्वं महाभुजम्,उसकी आवाज बड़ी भयानक थी। सुन्दर लाल-लाल ओठ, तीखी दाढ़ें, महान् बल, बहुत बड़ा धनुष, महान् पराक्रम, अत्यन्त धैर्य और साहस, बड़ी-बड़ी भुजाएँ, महान् वेग और विशाल शरीर--ये उसकी विशेषताएँ थीं। वह महामायावी राक्षस अपने शत्रुओंका दमन करनेवाला था। उसकी नाक बहुत बड़ी, छाती चौड़ी तथा पैरोंकी दोनों पिंडलियाँ टेढ़ी और ऊँची थीं
bhīmanādaṃ sutāmrōṣṭhaṃ tīkṣṇadaṃṣṭraṃ mahābalam | maheṣvāsaṃ mahāvīryaṃ mahāsattvaṃ mahābhujam ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «សំឡេងគាត់គួរឱ្យខ្លាច; បបូរមាត់មានពណ៌ក្រហមដូចទង់ដែង; ចង្កូមមុតស្រួច។ គាត់មានកម្លាំងមហិមា—ជាអ្នកបាញ់ធ្នូកាន់ធ្នូធំ—ពោរពេញដោយវីរភាព ការអត់ធ្មត់ និងសេចក្តីក្លាហាន មានដៃធំខ្លាំង»។ (រឿងបន្តពិពណ៌នាថា រាក្សសមហាមាយានេះ ជាអ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ មានច្រមុះធំ ទ្រូងទូលាយ និងកំភួនជើងខ្ពស់បែបបត់កោងចម្លែក។)
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward power—terrifying voice, strength, weapon-skill, and imposing physique—can be morally ambiguous. In the Mahābhārata’s ethical frame, such might becomes meaningful only when governed by dharma; otherwise it serves oppression and fear.
Vaiśampāyana is describing a formidable being (contextually, a rākṣasa) through a catalogue of striking physical and martial traits—roar, sharp fangs, great strength, and prowess with a great bow—setting the tone for a threatening encounter and emphasizing the danger posed to opponents.