Shloka 53
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
ततः स व्रतिभि: शिष्यैस्तपोयुक्तैर्महातपा: । वृत: प्रायान्महाबाहुर्महेन्द्रं पर्वतोत्तमम्
tataḥ sa vratibhiḥ śiṣyais tapoyuktair mahātapāḥ | vṛtaḥ prāyān mahābāhur mahendraṃ parvatottamam ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក មហាតបស្វីនោះ—ដ្រូណៈអ្នកមានដៃខ្លាំង—ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយសិស្សទាំងឡាយដែលប្រកាន់វ្រតព្រហ្មចារី និងឧទ្ទិសខ្លួនក្នុងតបៈ; ហើយគាត់បានចេញដំណើរទៅកាន់ភ្នំមហេន្រ្ទរៈ ដ៏ល្អឯកក្នុងចំណោមភ្នំទាំងឡាយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic discipline: vows (vrata), austerity (tapas), and the teacher–disciple community. Ethical strength is shown as arising from self-restraint and committed study, which enable purposeful action and higher pursuits.
The narrator states that the great ascetic, accompanied by vow-keeping, austerity-practicing disciples, departs and goes to Mahendra—described as an excellent mountain—marking a transition to an episode connected with that sacred/remote location.