Shloka 45
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
वेदवेदाड़विद्वान् स तपसा दग्धकिल्बिष: । ततः पितृनियुक्तात्मा पुत्रलोभान्महायशा:
vedavedāṅgavidvān sa tapasā dagdhakilbiṣaḥ | tataḥ pitṛniyuktātmā putralobhān mahāyaśāḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ គាត់ជាអ្នកប្រាជ្ញក្នុងវេទ និងវេទាង្គ ហើយដោយតបស្យា បានដុតបំផ្លាញមលសាបាបទាំងអស់។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គាត់ល្បីល្បាញយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់មក ដោយចិត្តត្រូវបានបិត្ឫ (វិញ្ញាណបុព្វបុរស) ជំរុញ និងដោយបំណងចង់បានកូនប្រុស បុរសដ៏មានយសនោះបានបង្វែរទៅរកការបង្កើតពូជពង្ស។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Learning and ritual knowledge are presented as incomplete without inner purification: austerity (tapas) is said to burn away moral taint (kilbiṣa). The verse also frames the pursuit of progeny as connected to ancestral obligation, suggesting that personal desire can align with dharmic duties when guided by the Pitṛs.
Vaiśampāyana describes a renowned, Veda-trained figure who has purified himself through austerities. At this point, the Pitṛs impel his mind toward continuing the lineage, and he becomes motivated by the wish for a son, turning toward the path of household life and begetting offspring.