Shloka 29
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
ब्राह्मणानां गवां चैव सुह्दां चार्थसाधकम् | दुर्ददां शोकजननं सर्वबान्धवनन्दनम्
brāhmaṇānāṁ gavāṁ caiva suhṛdāṁ cārthasādhakam | durdadāṁ śokajananaṁ sarvabāndhavanandanam ||
សក្រកមានព្រះបន្ទូលថា៖ «(អំពើនេះ) ប៉ះពាល់ដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍ និងគោទាំងឡាយ ហើយសូម្បីតែអ្នកស្និទ្ធស្នាលដែលប្រាថ្នាល្អ; វាបំផ្លាញអ្វីដែលពិតប្រាកដជាសម្រេចសុខមង្គល។ វាលះបង់បានលំបាក ប៉ុន្តែបង្កើតទុក្ខសោក ហើយ (ក្នុងរយៈខ្លី) ធ្វើឲ្យសាច់ញាតិទាំងអស់រីករាយ»។
शक्र उवाच
Educational Q&A
Śakra highlights an ethically dangerous tendency: some actions or attachments may feel family-pleasing and hard to relinquish, yet they harm the vulnerable (Brahmins and cattle), disregard true well-wishers, and ultimately generate grief rather than genuine welfare (artha).
Indra (Śakra), speaking in Adi Parva, warns about a course of conduct whose immediate social approval (especially among relatives) masks its harmful consequences—injury to protected groups and the erosion of what truly leads to well-being—thereby framing a moral evaluation within the ongoing story context.