Shloka 49
Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
भवो ऽप्यनेकैः कुसुमैर् गणेशं भक्ष्यैश् च भोज्यैः सुरसैः सुगन्धैः /* आलिङ्ग्य चाघ्राय सुतं तदानीमपूजयत्सर्वसुरेन्द्रमुख्यः
bhavo 'pyanekaiḥ kusumair gaṇeśaṃ bhakṣyaiś ca bhojyaiḥ surasaiḥ sugandhaiḥ /* āliṅgya cāghrāya sutaṃ tadānīmapūjayatsarvasurendramukhyaḥ
បន្ទាប់មក ព្រះភវៈ (ព្រះសិវៈ) ក៏បានបូជាព្រះគណេសៈ ដោយផ្កាជាច្រើន និងអាហារឆ្ងាញ់ក្រអូប—ទាំងគ្រឿងញ៉ាំ និងគ្រឿងថ្វាយពេញលេញ។ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ប្រសើរ ដែលសូម្បីមេដឹកនាំទេវតាក៏គោរព ក៏បានអោបកូនប្រុស ហើយញុំកក្បាលកូនដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ រួចគោរពបូជាទ្រង់នៅពេលនោះឯង។
Suta Goswami (outer narration; verse describes Shiva’s action)
FAQs
It models pūjā as a complete Shaiva offering—flowers and naivedya—showing that devotion to Pati (Śiva) naturally includes honoring his śakti-lineage and his son Gaṇeśa, who removes pasha-like obstacles to worship.
Śiva is portrayed as the supreme Pati—revered above all surendras—yet simultaneously tender and immanent, embracing and blessing his son; this unites transcendence (aiśvarya) with compassionate intimacy (anugraha).
Pūjā-vidhi with upacāras—kusuma (flowers) and naivedya (bhakṣya/bhojya)—is highlighted, implying the Pāśupata spirit of disciplined devotion where the pashu approaches Pati through reverent, sensory-sacral offerings.