Shloka 63
Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
बेहविओउर् ओफ़् पेओप्ले दुरिन्ग् युगान्त स्थितास्वल्पावशिष्टासु प्रजास्विह क्वचित्क्वचित् अप्रग्रहास्ततस्ता वै लोभाविष्टास्तु कृत्स्नशः
behaviour of people during yugānta sthitāsvalpāvaśiṣṭāsu prajāsviha kvacitkvacit apragrahāstatastā vai lobhāviṣṭāstu kṛtsnaśaḥ
នៅពេលយុគាន្ត ពេលសត្វលោកនៅសល់តិចតួច មនុស្សនៅទីនេះទីនោះបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួន; បន្ទាប់មក ត្រូវលោភលន់គ្របដណ្តប់ទាំងស្រុង ហើយប្រព្រឹត្តដោយគ្មានវិន័យក្នុងចិត្ត។ ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ដែលចងដោយបាសៈនេះ បាសុ (ព្រលឹង) ភ្លេចបាទិ (ព្រះសិវៈ) ហើយត្រូវខ្សែចងនៃកាមតណ្ហាដឹកនាំ។
Suta Goswami (narrating to the Sages at Naimisharanya)
FAQs
It frames yugānta as a time when pashas (bondages) like lobha dominate; Linga-worship is implied as the corrective—returning the pashu to remembrance of Pati (Śiva) through restraint, devotion, and inner purification.
By contrast: when beings lose restraint, they fall under pasha; Śiva-tattva stands as Pati—the sovereign principle beyond greed and compulsion—toward whom discipline and worship reorient the soul.
The verse highlights the need for pragraha (self-restraint), a core prerequisite for Pāśupata-oriented sādhanā—ethical control, sense-governance, and steady worship that weakens lobha as a binding pasha.