Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 17
Iśvara on Māyā, the Unmanifest, and the Viśvarūpa of the One Supreme
ततः परं परिपश्यन्ति धीरा आत्मन्यात्मानमनुभूयानुभूय / स्वयंप्रभः परमेष्ठी महीयान् ब्रह्मानन्दी भगवानीश एषः
tataḥ paraṃ paripaśyanti dhīrā ātmanyātmānamanubhūyānubhūya / svayaṃprabhaḥ parameṣṭhī mahīyān brahmānandī bhagavānīśa eṣaḥ
បន្ទាប់មក ព្រះបណ្ឌិតអ្នកមានចិត្តមាំមួន ឃើញព្រះអធិបតីដ៏លើសលប់ ម្តងហើយម្តងទៀត ដោយស្គាល់ដោយផ្ទាល់ អាត្មានៅក្នុងអាត្មា។ ព្រះអង្គភ្លឺដោយខ្លួនឯង ជាព្រះអធិរាជខ្ពស់បំផុត លើសគេ និងមហាអស្ចារ្យ; ព្រះអង្គជាសុខានុភាពនៃព្រហ្ម—ព្រះភគវាន ព្រះឥស្វរាផ្ទាល់។
Lord Kūrma (Vishnu) teaching in the Īśvara-gītā context
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It teaches that the Supreme is realized as the Self within oneself—directly and repeatedly—revealed as self-luminous and identical with Brahman-bliss (brahmānanda).
The emphasis is on contemplative inner vision (dhyāna and nididhyāsana): steady sages repeatedly verify realization through direct experience (anubhava), culminating in clear perception of Īśvara as the inner Self.
By describing one Supreme Īśa as the inner Self and Brahman-bliss, it supports the Kurma Purana’s non-sectarian synthesis: the ultimate Lord is one reality approached through Shaiva (Īśa/Pāśupata) and Vaishnava (Bhagavān/Kūrma) idioms.