Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 1
Snātaka and Gṛhastha-Dharma: Conduct, Marriage Norms, Daily Rites, and Liberating Virtues
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्दशो ऽध्यायः व्यास उवाच वेदं वेदौ तथा वेदान् वेदान् वा चतुरो द्विजाः / अधीत्य चाधिगम्यार्थं ततः स्नायाद् द्विजोत्तमः
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāmuparivibhāge caturdaśo 'dhyāyaḥ vyāsa uvāca vedaṃ vedau tathā vedān vedān vā caturo dvijāḥ / adhītya cādhigamyārthaṃ tataḥ snāyād dvijottamaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីកូរមបុរាណ» សំហិតា៦ពាន់ស្លោក ក្នុងភាគក្រោយ បញ្ចប់ជំពូកទី១៤។ វ្យាសៈមានព្រះវាចា៖ បន្ទាប់ពីសិក្សាវេទមួយ ឬពីរ ឬវេទទាំងឡាយ—សូម្បីទាំងបួន—ពេលព្រះទ្វិជៈដ៏ប្រសើរយល់អត្ថន័យជ្រាលជ្រៅហើយ គួរធ្វើស្នានៈបរិសុទ្ធបន្ទាប់មក។
Vyasa
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
This verse does not directly define Ātman; it frames a dharmic prerequisite—Vedic study followed by purification—supporting the broader Purāṇic path where inner realization is grounded in disciplined learning and ritual-ethical purity.
No specific āsana or meditation is named; the practice emphasized is preparatory discipline: adhyayana (scriptural study) with artha-grahaṇa (understanding the meaning), followed by snāna (purificatory bathing), which functions as a sādhana-support for later Yoga and devotion in the Kurma Purana.
It does not mention Śiva or Viṣṇu explicitly; instead, it presents shared dharmic norms (Vedic learning and purification) that underpin the Kurma Purana’s broader Shaiva–Vaishnava synthesis.