Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 48
Citraketu’s Detachment, Nārada’s Mantra, and the Darśana of Anantadeva
यं वै श्वसन्तमनु विश्वसृज: श्वसन्ति यं चेकितानमनु चित्तय उच्चकन्ति । भूमण्डलं सर्षपायति यस्य मूर्ध्नि तस्मै नमो भगवतेऽस्तु सहस्रमूर्ध्ने ॥ ४८ ॥
yaṁ vai śvasantam anu viśva-sṛjaḥ śvasanti yaṁ cekitānam anu cittaya uccakanti bhū-maṇḍalaṁ sarṣapāyati yasya mūrdhni tasmai namo bhagavate ’stu sahasra-mūrdhne
ឱ ព្រះអម្ចាស់! ដោយតាមដានដង្ហើមរបស់ព្រះអង្គ ព្រះព្រហ្មា ឥន្ទ្រា និងអ្នកគ្រប់គ្រងសកលលោកផ្សេងៗ ទើបចូលរួមក្នុងកិច្ចការរបស់ខ្លួន; ដោយតាមដានការយល់ដឹងរបស់ព្រះអង្គ ចិត្ត និងអង្គសញ្ញាទើបអាចយល់ឃើញ។ សកលលោកទាំងអស់ស្ថិតលើក្បាលរបស់ព្រះអង្គដូចគ្រាប់មូស្តាត; ខ្ញុំសូមក្រាបនមស្ការ ព្រះភគវានមានក្បាលរាប់ពាន់។
FAQs
This verse glorifies the Supreme Lord as the vast cosmic person whose breathing sustains even the universe’s creators, and upon whose head the earth appears tiny—affirming His limitless supremacy.
Citraketu, having received divine mercy and spiritual awakening, offers reverent praise to the Supreme Lord, recognizing Him as the ultimate source behind all cosmic powers and mental activity.
It trains humility and God-centeredness: by remembering the Lord’s greatness, one reduces ego and anxiety and cultivates steady devotion through prayer and remembrance.