Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 44
Prahlāda Rejects Demonic Diplomacy and Proclaims Navadhā Bhakti
दिग्गजैर्दन्दशूकेन्द्रैरभिचारावपातनै: । मायाभि: सन्निरोधैश्च गरदानैरभोजनै: । हिमवाय्वग्निसलिलै: पर्वताक्रमणैरपि ॥ ४३ ॥ न शशाक यदा हन्तुमपापमसुर: सुतम् । चिन्तां दीर्घतमां प्राप्तस्तत्कर्तुं नाभ्यपद्यत ॥ ४४ ॥
dig-gajair dandaśūkendrair abhicārāvapātanaiḥ māyābhiḥ sannirodhaiś ca gara-dānair abhojanaiḥ
ដោយដំរីធំៗ ពស់គួរភ័យ មន្តអាបធ្មប់ និងការបោះឲ្យធ្លាក់ ល្បិចមាយា និងការឃុំខ្លួន ពុល និងអត់ឃ្លាន ត្រជាក់-ខ្យល់-ភ្លើង-ទឹក និងការបុកដោយភ្នំ—ពេលអសុរនោះនៅតែមិនអាចសម្លាប់កូនប្រុសគ្មានបាបបាន គាត់ក៏ធ្លាក់ក្នុងក្តីបារម្ភយូរអង្វែង ហើយមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ទាប់។
FAQs
These verses show that even extreme dangers—poison, starvation, fire, water, crushing, and sorcery—cannot destroy a sinless devotee protected by the Lord; Hiraṇyakaśipu’s many methods fail against Prahlāda.
Prahlāda is described as apāpa (sinless) and steadfast in devotion; the narrative implies the Lord’s unseen protection, so the demon’s material and magical tactics could not succeed.
Steady devotion and integrity can keep one fearless amid pressure and hostility; the Bhagavatam teaches that spiritual shelter is stronger than external threats.