Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 7
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
तस्य त्यक्तस्वभावस्य घृणेर्मायावनौकस: । भजन्तं भजमानस्य बालस्येवास्थिरात्मन: ॥ ७ ॥ मच्छूलभिन्नग्रीवस्य भूरिणा रुधिरेण वै । असृक्प्रियं तर्पयिष्ये भ्रातरं मे गतव्यथ: ॥ ८ ॥
tasya tyakta-svabhāvasya ghṛṇer māyā-vanaukasaḥ bhajantaṁ bhajamānasya bālasyevāsthirātmanaḥ
ព្រះដ៏មានព្រះភាគ បានបោះបង់ចោលនូវនិស្ស័យធម្មជាតិនៃសមភាពចំពោះពួកអសុរ និងពួកទេவதា។ ទោះបីជាទ្រង់ជាបុគ្គលកំពូលក៏ដោយ ឥឡូវនេះ ដោយរងឥទ្ធិពលពីមាយា ទ្រង់បានយកទម្រង់ជាជ្រូកព្រៃ ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តពួកទេவதាដែលជាអ្នកគោរពបូជា ដូចជាក្មេងដែលនៅមិនស្ងៀម ងាកទៅរកនរណាម្នាក់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងកាត់ក្បាលព្រះវិស្ណុចេញពីដងខ្លួនដោយត្រីស៊ុលរបស់ខ្ញុំ ហើយជាមួយនឹងឈាមដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ពីព្រះកាយរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំនឹងផ្គាប់ចិត្តប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ គឺហិរណ្យាក្ស ដែលចូលចិត្តបឺតឈាម។ ធ្វើដូច្នេះ ខ្ញុំក៏នឹងបានស្ងប់ចិត្តដែរ។
The defect of the demoniac mentality is expressed in this verse very clearly. Hiraṇyakaśipu thought that Viṣṇu also becomes partial, like a child whose mind is not steady or resolute. The Lord can change His mind at any time, Hiraṇyakaśipu thought, and therefore His words and activities are like those of children. Actually, because the demons are ordinary human beings, their minds change, and being materially conditioned, they think that the Supreme Personality of Godhead is conditioned also. As the Lord says in Bhagavad-gītā (9.11) , avajānanti māṁ mūḍhā mānuṣīṁ tanum āśritam: “Fools deride Me when I descend in a human form.”
FAQs
This verse portrays how a demonic mentality becomes disturbed simply by seeing a devotee honored and served—envy arises when one cannot tolerate bhakti and the devotee’s influence.
Prahlāda’s saintly nature is highlighted: even among enemies, his heart remains steady in devotion, not driven by resentment or retaliation.
Avoid comparing or resenting others’ spiritual progress; instead, cultivate steadiness and goodwill, recognizing devotion as a virtue to honor rather than oppose.