Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 12
The Six Dvīpas Beyond Jambūdvīpa and the Cosmic Boundary of Lokāloka
स्वगोभि: पितृदेवेभ्यो विभजन् कृष्णशुक्लयो: । प्रजानां सर्वासां राजान्ध: सोमो न आस्त्विति ॥ १२ ॥
sva-gobhiḥ pitṛ-devebhyo vibhajan kṛṣṇa-śuklayoḥ prajānāṁ sarvāsāṁ rājā- ndhaḥ somo na āstv iti
ដោយពន្លឺរបស់ព្រះអង្គ សោមបានបែងចែកខែជាពីរពាក់កណ្តាល—ក្រឹṣṇa និង śukla—ដើម្បីចែកចាយអាហារធញ្ញជាតិដល់បិតೃ និងទេវតា។ សោមជាព្រះរាជានៃសត្វលោកទាំងអស់ និងជាអ្នកបែងចែកកាលៈ; សូមព្រះអង្គស្ថិតជាព្រះរាជា និងជាមគ្គុទេសក៍របស់យើង។ យើងសូមក្រាបបង្គំ។
FAQs
This verse explains that Soma, by his rays, distributes the effects of the dark and bright fortnights (kṛṣṇa-śukla pakṣa) for the benefit of the Pitṛs and the Devas, functioning as a regulator of lunar time.
Because the Moon governs rhythms of time and nourishment through his rays, influencing the lives of all beings; thus he is described as a universal ruler in that functional sense.
It reminds one that powerful forces in nature operate within divine order—encouraging humility, gratitude, and living in harmony with sacred time and dharma.