Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 15
The Forest of Material Existence (Saṁsāra-vana) and the Delivering Path of Bharata’s Teachings
क्वचिदासाद्य गृहं दाववत्प्रियार्थविधुरमसुखोदर्कं शोकाग्निना दह्यमानो भृशं निर्वेदमुपगच्छति ॥ १५ ॥
kvacid āsādya gṛhaṁ dāvavat priyārtha-vidhuram asukhodarkaṁ śokāgninā dahyamāno bhṛśaṁ nirvedam upagacchati.
ពេលខ្លះ គេឃើញជីវិតគ្រួសារដូចភ្លើងព្រៃឆេះ—គ្មានសេចក្តីសុខដែលជាទីស្រឡាញ់ ហើយចុងក្រោយមានតែបន្ថែមទុក្ខ។ ត្រូវឆេះដោយភ្លើងនៃការសោកសៅ គេឈានទៅកាន់ការធុញទ្រាន់ និងការប្រែចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងអាស្រាមគ្រួសារ គ្មានអ្វីអនុគ្រោះដល់សុខអស់កល្បជានិច្ចទេ។ ជាប់ពាក់ព័ន្ធនៅទីនោះ ម្តងម្កាលគេបន្ទោសខ្លួនថាអភ័ព្វ ម្តងម្កាលគេគិតថា ព្រោះមិនបានធ្វើបុណ្យក្នុងជីវិតមុន។
In the Gurv-aṣṭaka, Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura has sung:
FAQs
This verse explains that material home life can burn like a forest fire—when one is separated from what is dear and when the inevitable outcome is misery—leading to grief and eventual disillusionment.
Because attachment in family life can suddenly intensify into suffering through loss, separation, and anxiety—burning the heart with lamentation—just as a forest fire consumes everything without warning.
Recognize that happiness based solely on changing relationships and possessions is unstable; cultivate devotion and spiritual practice so that inevitable losses do not consume the mind with grief, and let disillusionment mature into healthy detachment.