Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 38
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
मैवं स्युर्मन्दभाग्याया: क्लेशा निर्वेदहेतव: । येनानुबन्धं निर्हृत्य पुरुष: शममृच्छति ॥ ३८ ॥
maivaṁ syur manda-bhāgyāyāḥ kleśā nirveda-hetavaḥ yenānubandhaṁ nirhṛtya puruṣaḥ śamam ṛcchati
កុំគិតថា ការលំបាកដែលបណ្តាលឲ្យកើតវិរាគ្យមានតែអ្នកអភ័ព្វប៉ុណ្ណោះ។ ទុក្ខដែលកាត់ផ្តាច់ខ្សែចងនៃការចងចិត្ត និងនាំមនុស្សទៅកាន់សេចក្តីស្ងប់សុខ ក៏ជាទុក្ខប្រកបដោយព្រះមេត្តា។ ដោយទុក្ខធំរបស់ខ្ញុំ វិរាគ្យបានភ្ញាក់ឡើង; ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវជាអភ័ព្វ? នេះជាករុណារបស់ព្រះអម្ចាស់—ព្រះអង្គប្រាកដជាពេញព្រះហឫទ័យចំពោះខ្ញុំ។
FAQs
This verse explains that suffering becomes spiritually useful only when it produces detachment; then one can uproot material entanglement and attain peace.
Pingalā’s experience shows how disappointment in worldly hope can transform into nirveda (disenchantment), becoming a gateway to inner peace and spiritual clarity.
Use setbacks to reduce dependence on external validation and sense enjoyment; consciously cut the habits and attachments that bind the mind, and cultivate steady spiritual practice for lasting peace.