Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 3
The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa and the Aftermath in Dvārakā
पितर: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । चारणा यक्षरक्षांसि किन्नराप्सरसो द्विजा: ॥ २ ॥ द्रष्टुकामा भगवतो निर्याणं परमोत्सुका: । गायन्तश्च गृणन्तश्च शौरे: कर्माणि जन्म च ॥ ३ ॥
pitaraḥ siddha-gandharvā vidyādhara-mahoragāḥ cāraṇā yakṣa-rakṣāṁsi kinnarāpsaraso dvijāḥ
ពួកបិតា (បុព្វបុរស), សិទ្ធៈ, គន្ធវៈ, វិទ្យាធរ និងនាគធំៗ; រួមទាំងចារណៈ, យក្ស, រាក្សស, គិន្នរ, អប្សរា និងសាច់ញាតិរបស់គរុឌ ក៏បានមកដែរ។ ពួកគេមានក្តីអន្ទះសារខ្លាំងចង់ឃើញការនិរយាន (ការចាកចេញ) របស់ព្រះភគវានដ៏អធិឧត្តម ហើយពេលកំពុងមក ពួកគេបានច្រៀង និងសរសើរព្រះជន្ម និងព្រះលីឡាកម្មរបស់សៅរិ (ព្រះស្រីក្រឹស្ណៈ)។
FAQs
This verse says that even exalted celestial beings and sages became eager to witness the Lord’s departure, and they responded by singing and reciting His birth and divine deeds—showing that remembrance and glorification of Kṛṣṇa is the heart of devotion at such a moment.
They assembled out of intense eagerness to see the Lord’s transcendental departure and to honor it by glorifying Him, indicating that Kṛṣṇa’s leaving is not ordinary death but a divine event witnessed across worlds.
Cultivate the habit of hearing, singing, and speaking about Kṛṣṇa’s birth and deeds; such bhakti-centered remembrance purifies the mind and prepares one to face life’s endings—small or great—with spiritual clarity.