Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 32
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
ក្នុងសមុទ្រធំទូលាយនោះ គាត់បានឃើញម្ដងទៀតដើមពោធិ៍(វត)លូតលាស់លើកោះតូច និងទារកបុត្រដេកនៅក្នុងផ្នត់ស្លឹក។ ទារកនោះបានមើលគាត់ពីជ្រុងភ្នែក ដោយញញឹមពោរពេញដោយអម្រឹតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់; ហើយម៉ារកណ្ឌេយៈបានទទួលព្រះអង្គចូលក្នុងបេះដូងតាមរយៈភ្នែក។ ដោយចិត្តរំភើបខ្លាំង គាត់រត់ទៅដើម្បីអោបព្រះអធោក្សជៈ។
FAQs
This verse describes Mārkaṇḍeya Ṛṣi seeing a divine child lying within a banyan leaf, who smiles and casts a loving sidelong glance—an intimate form of the Lord’s darśana revealing His tender, personal aspect.
The sidelong glance accompanied by a nectar-like smile indicates affectionate grace—an unspoken invitation into devotion and a reassurance that the Supreme is both majestic and lovingly accessible.
Cultivate bhakti through attentive remembrance: even a small moment of sincere devotion can feel like the Lord’s “glance”—bringing calm, trust, and renewed spiritual focus.