Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
អាស្រមដ៏បរិសុទ្ធរបស់ឥសីមារកណ្ឌេយ្យ ត្រូវបានតុបតែងដោយដើមឈើ និងវល្លិ៍ដ៏មានបុណ្យ។ មានព្រះព្រាហ្មណ៍សុចរិតជាច្រើនស្នាក់នៅទីនោះ ហើយរីករាយនឹងស្រះទឹកស្អាតបរិសុទ្ធ។ អាស្រមនោះលាន់ដោយសំឡេងឃ្មុំស្រវឹងទឹកឃ្មុំ និងសំឡេងកូកិលកូរ; មយូររីករាយរាំ ហើយហ្វូងបក្សីជាច្រើនកកកុញ។ ខ្យល់វស្សន្តដែលព្រះឥន្ទ្រាបញ្ជូនមក នាំយកចំណក់ត្រជាក់ពីទឹកជ្រោះចូលមក; ក្លិនក្រអូបផ្កាព្រៃបំព្រងខ្យល់នោះ ហើយវាបានចាប់ផ្តើមរំញោចអារម្មណ៍កាមទេវ។
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.