Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 76
Parīkṣit’s Final Absorption, Takṣaka’s Bite, Janamejaya’s Snake Sacrifice, and the Vedic Sound-Lineage
सुकर्मा चापि तच्छिष्य: सामवेदतरोर्महान् । सहस्रसंहिताभेदं चक्रे साम्नां ततो द्विज ॥ ७६ ॥ हिरण्यनाभ: कौशल्य: पौष्यञ्जिश्च सुकर्मण: । शिष्यौ जगृहतुश्चान्य आवन्त्यो ब्रह्मवित्तम: ॥ ७७ ॥
sukarmā cāpi tac-chiṣyaḥ sāma-veda-taror mahān sahasra-saṁhitā-bhedaṁ cakre sāmnāṁ tato dvija
សុកರ್ಮា សិស្សម្នាក់ទៀតរបស់ ជៃមិនិ ជាបណ្ឌិតដ៏អស្ចារ្យ។ ឱ ព្រាហ្មណ៍! គាត់បានបែងចែក “ដើមឈើធំ” នៃ សាមវេទ ជា ១,០០០ សំហិតា។ បន្ទាប់មក សិស្សបីរបស់សុកર્મា—ហិរណ្យនាភ បុត្ររបស់ កុសល, បៅស្យញ្ជិ, និង អាវន្ត្យ ដែលឈានមុខខ្លាំងក្នុងការយល់ដឹងព្រះព្រហ្ម—បានទទួលបន្ទុកមន្ត្រសាមៈ។
FAQs
It states that Sukarmā, in the Sama Veda lineage, organized the Sāman chants into a thousand distinct saṁhitā divisions, showing careful preservation through structured recensions.
Śukadeva is summarizing the post-Vyāsa transmission of Vedic knowledge—who carried which Veda and how it was subdivided—so Parīkṣit understands the historical continuity of śruti-paramparā.
It encourages systematic study and faithful transmission of sacred teachings—learning in an authentic lineage, keeping texts organized, and sharing knowledge without distortion.