Shloka 1
Utthāna Ceremony, Śakaṭa-bhañga, Tṛṇāvarta-vadha, and the Vision of the Universe in Kṛṣṇa’s Mouth
श्रीराजोवाच येन येनावतारेण भगवान् हरिरीश्वर: । करोति कर्णरम्याणि मनोज्ञानि च न: प्रभो ॥ १ ॥ यच्छृण्वतोऽपैत्यरतिर्वितृष्णा सत्त्वं च शुद्ध्यत्यचिरेण पुंस: । भक्तिर्हरौ तत्पुरुषे च सख्यं तदेव हारं वद मन्यसे चेत् ॥ २ ॥
śrī-rājovāca yena yenāvatāreṇa bhagavān harir īśvaraḥ karoti karṇa-ramyāṇi mano-jñāni ca naḥ prabho
ព្រះរាជាបារីក្សិតមានព្រះបន្ទូលថា៖ ឱ ព្រះអម្ចាស់! លីឡា និងកិច្ចការដែលព្រះភគវាន ហរិ អេស្វរ បង្ហាញក្នុងអវតារផ្សេងៗ គឺពិរោះដល់ត្រចៀក និងទាក់ទាញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយស្តាប់វា ការខ្ជិលចិត្ត និងសេចក្តីត្រេកត្រអាលចំពោះរឿងលោកីយ៍រលាយទៅ ហើយចិត្តក៏សុទ្ធសាធឆាប់រហ័ស។ បន្ទាប់មកកើតមានភក្តិចំពោះហរិ មិត្តភាពជាមួយភក្តៈរបស់ព្រះអង្គ និងការចងចិត្តចំពោះបុរសអធិឧត្តម។ ប្រសិនបើលោកឃើញសមរម្យ សូមមេត្តាពោលពណ៌នាលីឡាទាំងនោះ។
As stated in the Prema-vivarta:
FAQs
Because the Lord’s avatāra-līlās are spiritually potent—delightful to hear and able to absorb the mind—so hearing them nourishes devotion.
Parīkṣit, facing imminent death, seeks the essence of spiritual practice; he requests Śukadeva to narrate the Lord’s incarnations and deeds as the sure path of God-centered remembrance.
Set a daily routine of listening/reading Bhagavatam with attention; replace distracting media with sacred narration so the mind naturally turns toward devotion.