Shloka 32
Balarāma Humbles the Kurus and Rescues Sāmba
अहो यदून् सुसंरब्धान् कृष्णं च कुपितं शनै: । सान्त्वयित्वाहमेतेषां शममिच्छन्निहागत: ॥ ३२ ॥ त इमे मन्दमतय: कलहाभिरता: खला: । तं मामवज्ञाय मुहुर्दुर्भाषान् मानिनोऽब्रुवन् ॥ ३३ ॥
aho yadūn su-saṁrabdhān kṛṣṇaṁ ca kupitaṁ śanaiḥ sāntvayitvāham eteṣāṁ śamam icchann ihāgataḥ
ឱ! យើងបានព្យាយាមសម្រួលកំហឹងរបស់ពួកយទុ និងព្រះក្រឹស្នាដោយលំបាក ហើយបានមកទីនេះដោយចង់បានសន្តិភាពសម្រាប់ពួកកោរវៈទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែពួកគេល្ងਿង់ខ្លៅ ចូលចិត្តឈ្លោះប្រកែក និងមានចរិតខូចខិល ដែលពួកគេបានមើលងាយយើងជាច្រើនដង។ ដោយសារតែភាពក្រអឺតក្រទម ពួកគេហ៊ាននិយាយពាក្យគន្លោសដាក់យើង!
FAQs
This verse shows Uddhava approaching a heated conflict with the aim of sāntvana—calming words and restoring śama (peace)—even when strong personalities are involved.
He saw the Yadus becoming intensely agitated and perceived even Kṛṣṇa’s displeasure; therefore he came specifically to pacify them and reestablish harmony.
When tensions rise, a wise mediator should enter with a genuine intention to restore peace, using calm speech and focusing on reconciliation rather than victory.