Shloka 42
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
ដោយគិតគូរអំពីអំពើបាបធ្ងន់របស់ខ្លួន និងក្តីព្រួយបារម្ភថាអាចមានជម្លោះជាមួយអ្នកបម្រើព្រះដ៏មានអំណាច ព្រះបាទសត្រាជិតបានគិតថា៖ «ខ្ញុំនឹងលាងសម្អាតមលិនក្នុងខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច ហើយព្រះអច្យុតៈនឹងពេញព្រះហឫទ័យចំពោះខ្ញុំយ៉ាងដូចម្តេច? តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីដើម្បីឲ្យមានមង្គល និងមិនឲ្យប្រជាជនសាបសូន្យខ្ញុំថា មើលឃើញខ្លី កំណាញ់ ល្ងង់ និងលោភទ្រព្យ? ខ្ញុំនឹងប្រគេនកូនស្រី—រតនៈក្នុងចំណោមស្ត្រី—ជាមួយមណីស្យាមន្តកៈដល់ព្រះអង្គ; នេះជាវិធីសមរម្យតែមួយ ហើយក្រៅពីនេះមិនអាចបន្ធូរព្រះហឫទ័យបានទេ»។
FAQs
This verse shows the offender reflecting deeply on his wrongdoing and seeking a way to cleanse the heart and regain Lord Acyuta’s pleasure—repentance begins with honest self-examination and desire to rectify.
Acyuta means “infallible” and “never deviating.” The speaker highlights that Krishna is perfectly steady and pure, and thus one must sincerely purify oneself to regain His favor.
When you realize you have wronged someone, don’t justify it—acknowledge the fault, seek inner reform, and take concrete steps to make amends.