Shloka 1
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
श्रीशुक उवाच तं वीक्ष्य कृष्णानुचरं व्रजस्त्रिय: प्रलम्बबाहुं नवकञ्जलोचनम् । पीताम्बरं पुष्करमालिनं लस- न्मुखारविन्दं परिमृष्टकुण्डलम् ॥ १ ॥ सुविस्मिता: कोऽयमपीव्यदर्शन: कुतश्च कस्याच्युतवेषभूषण: । इति स्म सर्वा: परिवव्रुरुत्सुका- स्तमुत्तम:श्लोकपदाम्बुजाश्रयम् ॥ २ ॥
śrī-śuka uvāca taṁ vīkṣya kṛṣānucaraṁ vraja-striyaḥ pralamba-bāhuṁ nava-kañja-locanam pītāmbaraṁ puṣkara-mālinaṁ lasan- mukhāravindaṁ parimṛṣṭa-kuṇḍalam
ស្រីសុកទេវៈបាននិយាយថា៖ ពេលក្មេងស្រីវ្រាជបានឃើញអ្នកបម្រើរបស់ព្រះក្រឹស្ណៈ ពួកនាងភ្ញាក់ផ្អើល—ដៃវែង ភ្នែកដូចផ្កាឈូកទើបរីក ស្លៀកពិតាំបរ និងពាក់មាលាផ្កាឈូក; មុខដូចផ្កាឈូកភ្លឺរលោងដោយក្រវិលដែលបានខាត់ឲ្យចែងចាំង។ ពួកនាងនិយាយថា៖ «បុរសសង្ហានេះជានរណា? មកពីណា ហើយបម្រើអ្នកណា? គាត់ពាក់សម្លៀកបំពាក់ និងគ្រឿងអលង្ការរបស់អច្យុត!» និយាយដូច្នេះហើយ ពួកគោពីបានប្រមូលផ្តុំដោយក្តីអន្ទះសារ ល้อมជុំវិញឧទ្ធវៈ អ្នកដែលស្ថិតក្រោមជម្រកបាតផ្កាឈូករបស់ព្រះអុត្តមៈស្លោកៈ ស្រីក្រឹស្ណៈ។
FAQs
He is Kṛṣṇa’s attendant/messenger who comes to Vraja wearing Kṛṣṇa-like dress and ornaments; in the chapter’s narrative context, this refers to Uddhava, sent by Kṛṣṇa to the gopīs.
Because the messenger resembles Kṛṣṇa in appearance and attire, and his Kṛṣṇa-like ornaments immediately awaken their intense remembrance of Acyuta, making them eager to know his identity and purpose.
Even external reminders of the Lord can awaken deep remembrance; cultivating sādhana that increases smaraṇa (remembrance) and taking shelter of Kṛṣṇa’s lotus feet turns curiosity and emotion into steady bhakti.