Shloka 32
Uddhava Sent to Vraja: Consolation to Nanda-Yaśodā and the Gopīs’ Separation
यस्मिन् जन: प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम् । निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्ण: ॥ ३२ ॥ तस्मिन् भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ । भावं विधत्तां नितरां महात्मन् किं वावशिष्टं युवयो: सुकृत्यम् ॥ ३३ ॥
yasmin janaḥ prāṇa-viyoga-kāle kṣanaṁ samāveśya mano ’viśuddham nirhṛtya karmāśayam āśu yāti parāṁ gatiṁ brahma-mayo ’rka-varṇaḥ
នៅពេលផ្តាច់ព្រ័ត្រជីវិត អ្នកណាក៏ដោយ ទោះនៅក្នុងសភាពមិនបរិសុទ្ធ ក៏បើគ្រាន់តែបញ្ចូលចិត្តទៅក្នុងព្រះអង្គមួយភ្លែត នឹងដុតបំផ្លាញស្នាមសល់នៃកម្មទាំងអស់ ហើយឈានដល់គោលដៅអតីតលើសលប់ភ្លាមៗ ក្នុងរូបកាយវិញ្ញាណបរិសុទ្ធភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យ។ អ្នកទាំងពីរបានបម្រើដោយសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងអស្ចារ្យចំពោះព្រះនារាយណៈ អាត្មានៃសត្វទាំងឡាយ និងហេតុនៃហេតុទាំងពួង មហាត្មាដែលទ្រង់មានរូបដូចមនុស្ស; តើសេចក្តីកុសលអ្វីទៀតដែលនៅសល់សម្រាប់អ្នក?
FAQs
This verse teaches that even momentary remembrance of the Lord at death can destroy the stored karmic impressions and grant the supreme destination.
The verse describes the Supreme Lord (Nārāyaṇa/Kṛṣṇa) as identical with Brahman in essence and shining with sunlike radiance.
Cultivate daily nāma-japa, hearing (śravaṇa), and remembrance (smaraṇa) so that the mind naturally turns to the Lord even in crisis.